Pazar, Aralık 21, 2008 - SEVDİCEĞİMLE İŞARET PARMAĞIMIN HİKAYESİ BU...

Bu tarz yazılarda havadan bahsedilir önce; puslu bir havaydı ya da ne bileyim, sıcak bir yaz günüydü diye başlar yazı… Oysa ben havanın nasıl olduğunu hatırlamıyorum bile. Öğle sonu bir vakit… Onu bile tahmin ediyorum; öyle olmalı. Evet, evet öyleydi.

Peki, seninle en son görüşeli ne kadar oldu ki? İçimizde ne varsa paylaştığımız ve “Olmayınca olmuyor işte.” dediğimiz sohbetin üzerinden çok geçmemiş olsa gerek… Belki bir ay.

Sen, hiç bir zaman ne kadar sevildiğini bilmedin, sevmedin beni dedim. Maalesef dedin… Bu sözün, her gün azar azar içime akan zehir olalı, olsa olsa bir ay olmuştur; ondan biliyorum! Kalbimi söküp, avuçlarına bırakacak kadar çok sevdim ben seni sevgili…

Tüm değerlerimi alt üst eden biri… Sen… Çok şeyler paylaşılmaya adanmış; ama bir sürü yaşanmamışlıklar listesi, hayatın şimdi bana sunduğu… Olsun, kabulümdür! Sevgi, bazen böyle de bir hal alırmış. Yalın… Boynunu büküp kabullenmek tüm geleni, sevgiliden… Yaranı, sevgiliden daha çok sever de olunurmuş… Keşke diyorum bir kez daha karşılaşsak. Sonra ben kendimi biliyorum; eğip başımı yürüyüp geçeceğimi biliyorum, aynı sahneyi bin kere başa alsak. İçim ızdırapla doluyor o an…

İki poşet elimde, koşuyorum tramvay durağına, evime gideceğim… Yer, Esnaf Sarayı tramvay durağı. İnsanları yararak geçiyorum aralarından ve bu halime şaşıyorum; çünkü hep ikinci gelene anca binmeyi başaran ben…

Bir kalabalık içerisi… Öğrenci olduğunu tahmin ettiğim biri yer veriyor oturuyorum ve kafamı kaldırıp dışarı bakıyorum… Karşı kaldırımdan geçiyorsun. 5 saniye ya… Hayatın vermediği 5 yada 6 saniye… Bunda da hayrı düşünüyorum. Rabbime sığınıyorum. O an aklıma geliyor çocukça. Biliyorum. Elimi kirli cama uzatıyorum; işaret parmağım yüzünü kaplıyor. O kadar uzaktasın; ama işte canımda cansın… Yüzünü seviyorum…

Gözyaşlarıma hakim olamıyorum. Karşımdaki yaşlı teyze ne der, ya tepemde dikilen hippi kılıklı çocuk? Umursamıyorum. Tramvay gidiyor, ben gidiyorum, içimden sen gidiyorsun… Kalbinin sarayları değil; ama Esnaf Sarayı tramvay durağı benim payıma düşüyor. Sen gidiyorsun… Bu son hatıra… İşaret parmağımla yüzünün hikâyesi… Güle güle bir tanem… Güle güle bez bebeğim. Tüm sivri dilli hallerime katlanan, her an yanımda iyi yüreğinle olabilen sen… Cadın özgür bıraktı seni… Her nerede olacaksan… Çok çok mutlu ol e mi?

2009-02-07 03:07:00 - şımarık istanbullun

2008-12-28 18:04:48 - sevdiceğimle işaret parmağı

2008-12-24 22:37:45 - ..

2008-12-23 20:54:47 - Mavi

2008-12-23 17:40:39 - slm

2008-12-23 05:44:34 - merhaba

2008-12-23 01:58:02 - Tbrler

2008-12-22 03:06:40 - Sadece durak mı?